Όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν και ο Δήμαρχος σωπαίνει, δεν έχουμε διοίκηση – έχουμε συνενοχή.
Ο Ιωάννης Μαλτέζος είναι πολιτικά ανεπαρκής και ηθικά έκπτωτος. Τρεις νεκροί. Τρεις τραγικές, αδιανόητες απώλειες σε ελάχιστο χρόνο. Ένας εργάτης νεκρός στη συγκομιδή σκουπιδιών. Ένας πολίτης νεκρός από αγέλη αδέσποτων. Ένας εργαζόμενος στον βιολογικό καθαρισμό νεκρός εν ώρα εργασίας.
Και στο κέντρο όλων αυτών; Ένας Δήμαρχος που δεν έκανε τίποτα. Δεν προέβλεψε, δεν προστάτεψε, δεν αντέδρασε.
Ο Ιωάννης Μαλτέζος δεν είναι απλώς αδιάφορος. Είναι επικίνδυνος.
Διοικεί έναν Δήμο που σκοτώνει. Που εκθέτει ανθρώπους στον θάνατο καθημερινά, επειδή οι υπηρεσίες του υπολειτουργούν, τα αδέσποτα κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα, οι εργαζόμενοι δουλεύουν χωρίς επαρκή μέτρα ασφαλείας και οι ευθύνες εξατμίζονται μέσα στη γνωστή μικροπολιτική αφασία.
Ούτε μια παραίτηση. Ούτε μία συγγνώμη. Ούτε ένα ίχνος ντροπής.
Ο Μαλτέζος συνεχίζει απτόητος: με χαμόγελα, εκδηλώσεις, φωτογραφίες, και μια παγερή, προκλητική αδιαφορία για τους νεκρούς του Δήμου του. Η διοίκησή του είναι ένα μνημείο ανευθυνότητας. Ένας θίασος επικοινωνίας χωρίς ουσία. Μια ντροπή για την τοπική αυτοδιοίκηση.
Αν είχε την παραμικρή αίσθηση ευθύνης, θα είχε ήδη παραιτηθεί. Δεν θα κρυβόταν πίσω από ανακοινώσεις-σεντόνια, δικαιολογίες και “διερευνήσεις”. Δεν θα περίμενε την οργή του κόσμου για να δράσει. Θα είχε ενεργήσει πριν πεθάνουν άνθρωποι. Αλλά δεν έκανε τίποτα.
Και τώρα πρέπει να φύγει. Όχι αύριο. Τώρα. Η πολιτική του παραμονή είναι προσβολή στη μνήμη των νεκρών και προειδοποίηση για όσους, ζωντανοί, εξακολουθούν να κινδυνεύουν μέσα σε έναν Δήμο που έχει μετατραπεί σε θεσμικό νεκροταφείο.
Η ανοχή τελείωσε. Η υπομονή εξαντλήθηκε. Η συνείδηση απαιτεί: Παραίτηση. Απόδοση ευθυνών. Και πάνω απ’ όλα: Σεβασμό στη ζωή!
Φρυκτωρός



