Ποιος έφερε την Αθήνα στο Άργος για να «μαζέψει» τους πολίτες του;
Ό,τι συμβαίνει τις τελευταίες δύο εβδομάδες στη λαϊκή αγορά του Άργους δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε υπηρεσιακό, ούτε αποτέλεσμα κάποιου ανώνυμου τηλεφωνήματος. Είναι μια κατάσταση που έχει σαφές πολιτικό αποτύπωμα. Και η δημοτική αρχή οφείλει να απαντήσει γι’ αυτό.
Κάθε Τετάρτη και Σάββατο, αστυνομικές δυνάμεις από την Αθήνα πραγματοποιούν εκτεταμένους ελέγχους, με δεκάδες κλήσεις, αφαιρέσεις πινακίδων και διπλωμάτων. Το αποτέλεσμα είναι ορατό: ο κόσμος αποφεύγει τη λαϊκή, η αγοραστική κίνηση καταρρέει, επαγγελματίες βλέπουν τα έσοδά τους να μηδενίζονται και καταστήματα κατεβάζουν ρολά. Σε μια πόλη που ήδη ασφυκτιά οικονομικά, αυτό δεν είναι απλώς κακή διαχείριση — είναι κοινωνικά επικίνδυνη επιλογή.
Και ας σταματήσει το αφήγημα περί «καταγγελιών πολιτών». Αστυνομικές δυνάμεις από την Αθήνα δεν κινητοποιούνται επειδή κάποιος τηλεφώνησε για παρκάρισμα, όπως αφήνεται τεχνηέντως να διαρρέει ότι «κάποιος πολίτης τηλεφωνεί και καταγγέλλει το παράνομο παρκάρισμα»;
Ποιος εξυπηρετείται από αυτό το αφήγημα; Μήπως επιχειρείται να μεταφερθεί η ευθύνη στην ίδια την κοινωνία για να κατευναστεί η οργή των πολιτών και των λαϊκατζήδων;
Γι’ αυτό και το ερώτημα προς τον Δήμαρχο Άργους–Μυκηνών, Γιάννη Μαλτέζο, είναι ξεκάθαρο:
Πήγε ή δεν πήγε στην Αθήνα, μία ημέρα πριν τις κρίσεις των αξιωματικών, στον Υπουργό, ζητώντας ενισχυμένη παρουσία μετά το περιστατικό με τους πυροβολισμούς στη λαϊκή αγορά; Και αν ναι, ποιο ακριβώς ήταν το περιεχόμενο του αιτήματος; Ενίσχυση για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας ή επιχείρηση-σκούπα στη λαϊκή αγορά;
Διότι εδώ δεν βλέπουμε στοχευμένη αντιμετώπιση επικίνδυνων συμπεριφορών.
Βλέπουμε μαζική τιμωρητική πρακτική απέναντι σε πολίτες και μικροεπαγγελματίες.
Και προκύπτει πλέον και ένα ακόμη, απολύτως εύλογο ερώτημα που ψιθυρίζεται όλο και πιο δυνατά στην τοπική κοινωνία:
μήπως όλη αυτή η «υπερβάλλουσα αυστηρότητα» έχει και οικονομική διάσταση; Είναι γνωστό ότι σημαντικό μέρος των εσόδων από τις κλήσεις καταλήγει στους δήμους. Μήπως λοιπόν κάποιοι βλέπουν τη λαϊκή αγορά όχι ως πνεύμονα της τοπικής οικονομίας, αλλά ως μηχανισμό είσπραξης; Και μάλιστα σε μια περίοδο όπου η δημοτική αρχή έχει ήδη προχωρήσει σε απευθείας αναθέσεις που —σύμφωνα με δημόσια στοιχεία— φτάνουν συνολικά τα 7.000.000 ευρώ. Το ερώτημα δεν είναι κατηγορία. Είναι πολιτικό και θεσμικό: πού οδηγείται αυτή η λογική διαχείρισης και ποιος τελικά πληρώνει το κόστος;
Την ίδια στιγμή, γεννάται σοβαρό θέμα και για τον ρόλο των θεσμικών εκπροσώπων της αγοράς.
Ο Εμπορικός Σύλλογος Άργους τι ακριβώς κάνει; Θα αναζητήσει ευθύνες; Θα υπερασπιστεί τους επαγγελματίες που βλέπουν την πελατεία να εξαφανίζεται;
Ή θα συνεχίσει τη σιωπή; Και εδώ, όσο άβολο κι αν είναι, τίθεται ένα πολιτικό ερώτημα που δεν μπορεί να αγνοηθεί: η σχέση της Προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου, Αναστασίας Τζίμου, ως υποψήφιας στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές με τον νυν Δήμαρχο, επηρεάζει ή όχι τη στάση του Συλλόγου; Δεν θέλουμε να πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Αλλά όταν η αγορά καταρρέει και οι θεσμικοί εκπρόσωποι σιωπούν, η σιωπή αυτή γίνεται πολιτικά εκκωφαντική.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η έλευση δυνάμεων από την Αθήνα στέλνει και ένα ακόμη μήνυμα: ότι οι τοπικές αρχές και υπηρεσίες δεν κρίνονται ικανές να διαχειριστούν την κατάσταση. Πρόκειται για θεσμική απαξίωση του ίδιου του τόπου. Και αυτή η εικόνα έχει υπογραφή διοίκησης.
Το Άργος δεν χρειάζεται επιδείξεις αυστηρότητας.
Χρειάζεται σχέδιο για την αγορά, συνεργασία με τους επαγγελματίες, κυκλοφοριακές λύσεις, όχι τιμωρητική πολιτική. Γιατί αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, πολύ σύντομα δεν θα υπάρχει ούτε λαϊκή αγορά να «ελεγχθεί», ούτε τοπική οικονομία να σωθεί.
Η κοινωνική ένταση ανεβαίνει.
Και όταν μια δημοτική αρχή επιλέγει να απαντά στην οικονομική ασφυξία με πρόστιμα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η στάθμευση.
Είναι η πολιτική αντίληψη της διοίκησης.




