Δεν υπάρχει μια “καλή” ή “σωστή” ιδιοσυγκρασία. Όλες οι ιδιοσυγκρασίες είναι αποδεκτές κάτω από τις συνθήκες που εμφανίζουν το «πάθος» τους. Ο θεραπευτής πρέπει να είναι απροκατάληπτος. Υπάρχουν μόνο ψυχικά μονοπάτια και σταθμοί εξέλιξης. Υπάρχουν μόνο αρχέγονοι σχηματισμοί επίδρασης που είναι απαραίτητο να καταγραφούν.
Ο θεραπευτής δεν κρίνει, μόνο «φωτογραφίζει» τη σκηνή του «πάθους» της κάθε ιδιοσυγκρασίας μέσα απο την επικοινωνία του ιστορικού. Έτσι θα μπορέσει να την ταιριάξει με την αντίστοιχη “ιδιοσυγκρασιακή φωτογραφία” του φαρμάκου της Προηγμένης Ομοιοπαθητικής το οποίο είναι εκείνο που θεραπεύει.
Η ιδιοσυγκρασία Pulsatilla είναι εμφανής πιο πολύ στις γυναίκες που δεν έχουν πρόβλημα να κλάψουν μπροστά στους άλλους. Στους άνδρες γαλουχημένους με το «οι άνδρες δεν κλαινε» θα αναγνωρισθεί δυσκολότερα και μέσα από άλλα χαρακτηριστικά.
Αυτή η ανάλυση δίνει την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους και να τους αναγνωρίσουμε. Έτσι αρχίζει η πρώτη επαφή. Έτσι αρχίζει η σχέση με αυτούς που αντέχουμε και τους άλλους που καταλάβαμε γιατί δεν τους αντέχουμε.
Ας θυμηθούμε αρχικά, ότι ιδιοσυγκρασία είναι το σύνολο των σωματικών και ψυχοδιανοητικών χαρακτηριστικών του ανθρώπου.
Η ιδιοσυγκρασία Pulsatilla είναι χαμηλόφωνη, προσαρμοστική και θυσιάζεται για την αποδοχή. Δακρύζει εύκολα, καταπνίγει τη δική της αλήθεια για να παραμείνει «καλή». Είναι το παιδί που μαθαίνει ότι μόνο αν είναι γλυκό και προσαρμοστικό θα αγαπηθεί. Προσκολλάται, δακρύζει, παρακαλεί αλλά και προσφέρει.
Η εγκατάλειψη είναι η απόλυτη τιμωρία.
Η ιδιοσυγκρασία Pulsatilla φοβάται να διεκδικήσει, γιατί αυτό μπορεί να τη φέρει σε ρήξη με τους άλλους. Νοιώθει ένοχη αν δεν κατορθώσει να είναι αρεστή. Ζει για να προσαρμόζεται. Αν κάτι δεν πάει καλά, πιστεύει πως είναι δικό της λάθος.
Νοιώθει την ταυτότητα της μόνο μέσα από τη σχέση και την προσφορά. Χωρίς ανταπόκριση μαραίνεται. Αυτού του τύπου η αυτοεξάρτηση δεν είναι απλά επιλογή, είναι προϋπόθεση ύπαρξης.
Δεν αντέχει να είναι μόνη, πολύ δε περισσότερο όταν είναι στεναχωρημένη. Θέλει στήριξη, αγκαλιά, τρυφερότητα. Περνάει “τις μαύρες της” με παραίτηση και κλάμα, σαν μικρό παιδί που φοβάται να μείνει μόνο του στο σκοτάδι..
Η ιδιοσυγκρασία Pulsatilla είναι η γλυκιά κοπέλα που μαθαίνει ότι η αγάπη κερδίζεται με την προσαρμογή. Η Pulsatilla φροντίζει γιατί φοβάται πως αν δεν είναι «καλή», θα μείνει μόνη. Δίνει, παραμερίζεται, υπομένει. Προσαρμόζεται για να ανήκει. Δεν τολμά να πει “θέλω”. Αυτό που «είναι», καθρεφτίζεται μέσα σε αυτό που θέλει, δηλαδή τρυφερότητα, σύνδεση, προσοχή. Αλλά δεν διεκδικεί. Συνδέεται με γλύκα και υποταγή, φοβούμενη την απόρριψη.
Όταν όμως η αγάπη δεν επιστρέφει, δεν διεκδικεί, παρά μόνο κλαίει. Ένα κλάμα της προσμονής χωρίς απαιτήσεις που δεν μπορεί να το κρύψει από τους άλλους. Γίνεται το χαρακτηριστικό της. Το δάκρυ είναι η έκφραση της ανεκπλήρωτης προσδοκίας.
(1). Φυσιολογική φάση: Ευαισθησία, Εμπιστοσύνη, Θηλυκή Ενσυναίσθηση
Η ιδιοσυγκρασία Pulsatilla χαρακτηρίζεται απο ζεστασιά, ελαστικότητα, συναισθηματική ευγένεια. Χαρακτηρίζεται επίσης απο ευκολία στην επικοινωνία και στην προσαρμογή. Για την Pulsatilla τα πάντα είναι δυνατά όταν έχει συναισθηματική ανταπόκριση.
Η συναισθηματική ανταπόκριση είναι το βασικό ζητούμενο. Με αυτό μπορεί να αντέξει τα πάντα δίπλα στο ταίρι της.
Η ιδιοσυκγρασία Pulsatilla εμφανίζεται ως άτομο ανοιχτό, επικοινωνιακό, ερωτικό, τρυφερό, με φυσική ροπή στη συνεργασία, την ομορφιά και την αρμονία.
Αναγνωρίζει και υπηρετεί την ανάγκη του άλλου για στήριξη, χωρίς να γίνεται εξαρτητική, αλλά σιωπηλά μέσα της προσδοκά και τη δική της στήριξη. Η αμοιβαιότητα την τρέφει συναισθηματικά.
Εκφράζει τα συναισθήματά της με ρευστότητα, αυθεντικότητα και πλουραλισμό.
Η ιδιοσυκγρασία Pulsatilla μπορεί να λειτουργήσει σε περιβάλλοντα όπου η συναισθηματική αμοιβαιότητα έχει αξία.
Μια συναισθηματική αμοιβαιότητα που όταν δεν καλύπτεται νοιώθει ότι «δεν έχει οξυγόνο»
(2). Ελεγχόμενη απορρύθμιση: Ανασφάλεια, Αμφιθυμία, Υποταγή
Σε αυτή τη φάση της ιδιοσυγκρασιακής έκφρασης, εμφανίζει εξάρτηση από τη γνώμη των άλλων, δυσκολία απόφασης και δάκρυα ως μέσον επικοινωνίας.
Η ανάγκη για στήριξη γίνεται εξάρτηση. Το άτομο νιώθει ότι δεν μπορεί να σταθεί χωρίς κάποιον να το καθοδηγεί ή να το αγαπά.
Εμφανίζει συνεχή ανάγκη επιβεβαίωσης από τους άλλους, με φόβο εγκατάλειψης.
Εμφανίζει αλλαγές στη διάθεση, συχνά χωρίς σαφή λόγο αλλά από εσωτερική ανάλυση που καταλλήγει σε αμφιβολία για την αμοιβαιότητα. Κλάμα που έρχεται απότομα, χωρίς υποβόσκουσα καταστροφή, άλλά έτσι για ξέσπασμα. Για να βγει το «ουφ» από μέσα της και να νοιώσει ανακουφισμένη.
Η γνώμη των άλλων ορίζει την αυτοεικόνα. Δεν υπάρχει σαφής προσωπική κατεύθυνση. Ευμετάβλητη «σαν τον άνεμο».
(3). Απορρυθμισμένη φάση: Χαοτική Ταυτότητα – Συναισθηματική Κατάρρευση
Σε αυτή τη φάση της ιδιοσυγκρασιακής έκφρασης, η ιδιοσυκγρασία Pulsatilla εμφανίζει συναισθηματική χειραγώγηση, κυκλοθυμία, αίσθηση αδυναμίας, ανάγκη συνεχούς εξαρτητικής στήριξης. Το άτομο «κρεμιέται» από τους άλλους και κλαψουρίζει, κάτι που γίνεται για τους άλλους μια απωθητική συμπεριφορά και κάτι που επιδεινώνει το ίδιο το εσωτερικό της πρόβλημα.
Το άτομο ζει μέσα από τους άλλους, αδυνατώντας να βρει τον εσωτερικό της πυρήνα.
Εμφανίζει υπερβολική θυματοποίηση, ψυχοσωματικά συμπτώματα, υποχόνδριες ανησυχίες.
Ο Φόβος εγκατάλειψης μετατρέπεται σε παραλυτική απελπισία. Κάθε “όχι” το βιώνει σαν τραύμα. Κάθε μοναξιά σαν απόρριψη ύπαρξης.
Οι σχέσεις αποσταθεροποιούνται από την επιτακτική ανάγκη αποδοχής ή τον πανικό απώλειας που την κουράζει, την κάνει κουραστική στους άλλους και την υποβαθμίζει.
Αν αναγνώρισες κάπου τον εαυτό σου ή κάποιον άλλον, κάνε το αυτονόητο. Αγκάλιασε τον με κατανόηση και αν δεν κατορθώσεις να τον “κάνεις καλά” ελάτε στην Προηγμένη Ομοιοπαθητική για τα περεταίρω.
Απόσπασμα απο το νέο μου βιβλίο SAD-